Dag7: Twee kleine Europeanen tussen Amerikaanse reuzen

Oeps.. de wekker vergeten te zetten! En om 10uur moesten we ten laatste uit de kamer zijn.
Gelukkig was 1 van ons op tijd wakker, snel de andere wakker maken, opfrissen, inpakken en uitchecken. 5 voor 10 net op tijd.
Kevin gaat in zijn eentje op zoek naar de parking om de wagen terug te halen, ondertussen let Sven op de bagage.
Vele minuten verstrijken. Geen Kevin te bespeuren, hij zal toch niet verlorgen gelopen zijn zeker?
Ondertussen helpt Sven een toerist met het openkrijgen van de koffer van zijn mustang (tsss toeristen...) wanneer plots ook Kevin weer opduikt.
Snel inladen en eindelijk naar de Golden Gate bridge.Even de GPS instellen en dan raken we er wel, toch?
Blijkbaar is foutlopen/rijden besmettelijk want de GPS probeert ons allerlei straten in te laten rijden waar we niet in mogen.
Maar gelukkig raken we steeds meer en meer vertrouwd met de Amerikaanse denkwijze en weten wij wel beter dan de GPS.Vol verbazing besluit deze laatste dan toch om zich deftig te gedragen en wijst ons de correcte weg. Mooi parkeren, wat fotos maken van de brug en hop naar de volgende bestemming.
Avenue of the giants, een mooie baan tussen gigantische bomen. Nu mag het gezegd zijn dat de omgeving in het heenrijden zeker niet moet onderdoen voor de Avenue. Prachtige natuur, en uitgestrekte bossen, bergen enzovoort.
Onderweg nog eens stoppen voor wat snacks onderweg (en Appels, de mama mag trots zijn), een pizza/pasta maaltijd verorberen en dan weer verder rijden.
Zonder verloren te rijden, maar met veel files raken we na enkele uren op de bestemming.. prachtig
Alweer een foto-pauze inlassen dus en dan maar eens op zoek naar een hotelletje.
De reisgids raadt een 'Best Western' hotel aan niet ver van waar we zijn. Het zou de beste optie zijn in de omgeving, dus we riskeren dit.

De gids heeft niet gelogen. Een ruime nette kamer, badkamer met hoge douchekop, en nogeens een aparte lavabo uit de badkamer lachen ons toe.
Met de omgeving is het echter minder goed gesteld.
één straat, amper iets om te eten, en veel zwervers. Geen wonder dat Best western de beste optie is.
Aangezien we toch moeten eten lopen we de straat af op zoek naar voedsel. Makkelijker gezegd dan gedaan.
Helemaal ten einde vinden we een restaurantje, we wagen het erop en gaan binnen.
Een geur van zeedieren overheerst, de plastieken tafellakens met bloemmotief waren ook niet echt uitnodigend, maar wel zeer vriendelijk personeel.
Sven bestelt een steak 'well done' en Kevin gaat voor de Scampi's

Niet veel later zijn ze daar met het eten.
Een vispannetje met veel saus, aubergine, opvulling en de volle 4 scampi's voor Kevin
Een zwarte steak vanbuiten, rood vanbinnen met veel vet voor Sven
Geen al te groot succes dus, we verwerken de maaltijd en keren terug naar het hotel, de deur op slot en genieten van een welverdiende nachtrust

Wordt vervolgd...