Dag 28 Afscheid van een vriend. Dag 29 Bleh!!!!!!

De vorige avond de valiezen nog praktisch ingepakt. Zoveel rommel dat we mee moeten nemen naar Belgie vraagt om een ordelijke en gestructureerde schikking in onze valiezen.
Zonder problemen (we hebben immers ervaring met proppen en schikken nu) krijgen we alles netjes weggestoken en zijn we klaar voor een laatste ritje.
Jawel.. vandaag is de dag dat we afscheid nemen van onze trouwe vriend. 28 dagen lang heeft hij ons gebracht waar we wilden komen, en soms ook waar we liever niet hadden geweest.
Als laatste eerbetoon gooien we er nog een halve naftbak in en trekken we richting Los Angeles. Onderweg stoppen we nog even om te eten.
Wegens gebrek aan een Mc Donalds of soortgelijk besluiten we de pizzahut binnen te strompelen. Elks bestellen we onze eigen pizza en zijn teleurgesteld eens we doorhebben dat het een personal pizza

is, dit komt overeen met een cdtje.
Onze magen zijn wat in de war en wij hebben honger.
Op onze zoektocht naar voedsel hebben we ook een cinema ontdekt, hier ook maar eens heen, het moet gewoon in Amerika.
Met een zak popcorn en een soda begeven we ons richting filmzaal. Voor de ene een "grote" zaal voor de andere een kleine, het is maar te zien welke cinema je in Belgie gewoon bent.
Na de film is het hoogtijd om richting luchthaven te gaan, een hotel te zoeken en dan de wagen te gaan afleveren.

Eens ingechecked begeven we ons dus naar het bedrijf, waar de man onder de indruk is van onze afgelegde afstand.
Een laatse checkup van de wagen, een laatste fototje en een traantje later zitten we in de shuttle naar ons hotel.

Dag29:
We ontwaken met een slecht gevoel, vandaag is immers een vreemde dag, er staat iets irritant te gebeuren maar wat was dat ook al weer?
Oh ja, we moeten terugkeren naar huis..
Aangezien er in de buurt van het hotel niets te doen is blijven we in de kamer en bekijken de tv nog wat.
Plots is het toch tijd om door te gaan, uitchecken en met de bus naar het vliegveld.
Veel te vroeg zijn we daar, en er valt niets te doen, een restaurantje, een winkeltje, een soortgelijk restaurantje en weer een soortgelijk winkeltje.
Er zit niets anders op dan onze reisspelletjes boven te halen en ons zo te amuseren. Een beetje mens erger je niet, dammen, domino,...
Wanneer het dan plots toch bijna tijd is om aan boord te gaan blijkt het verdacht stil rond de terminal. Ook het gebrek aan british airways vliegtuig doet ons afvragen of we nog wel aan de juiste

terminal zitten.
En jawel, weeral gewijzigd met als gevolg dat we naar de geheel andere kant mogen wandelen.
Eens de vlieger op installeren we ons voor een hobbelige en vrij slapeloze vlucht. Ons vermaak is een klein tv schermpje in de zetel. Dat perfect werkt tot ze besluiten van het ding te resetten.
Na enige tijd en een maaltijd werkt het ding toch weer terug en kunnen we de rest van de vlucht wat films kijken.
Eens in Engeland worden we verwelkomd door een moslimvrouw en 3 moslimsecuritys. Jep we zijn wel degelijk terug in Europa.
We schuimen Heathrow nog eens af en instaleren ons voor een paar uur in een stoeltje tot we de laatste vlucht naar Belgie mogen nemen.
Na lange uren komen we aan in Belgie en verwelkomt het zwerfvuil ons.. Weeral een teken dat we juist zitten.
Nog snel de bagage halen. En vervolgens worden we verwelkomd door familie, die maar al te blij zijn dat we terug zijn. Hoewel het gevoel deels wederzijds is waren we toch liever ginder gebleven.
Jammer maar helaas, mooie liedjes duren niet lang, en dit liedje is ook weer gezongen.

Dag 24,25,26,27: San Diego

Dag 24 is niet een van de boeiendste dagen, wel een van de vervelendste.
Ondertussen is het zonnetje beginnen schijnen, de temperaturen stijgen weer naar een goede 105°F en het is een rit die probleemloos verloopt
Onderweg worden we net als elke chauffeur die op onze baan zit tegengehouden door de strenge grenswacht. Routinecontrole die zonder problemen verloopt.
Eens aangekomen in San Diego rijden we rechtstreeks naar het hard rock hotel, de kamers zagen er indrukwekkend uit op foto, de prijs is dan ook weer net iets duurder dan de gemiddelde kamer die we tot hiertoe genomen hebben. Maar het zit er bijna op dus we besluiten nog wat te profiteren van ons luxenleven.
Ondertussen is ons geluk al wel bekend tot in Belgie en jawel er is nog een kamer vrij we neme ze dus.
Paspoort afgeven, kredietkaart afgeven en alles komt goed toch?
Helaas... Kredietkaart geweigerd! Hebben we echt al zoveel uitgegeven?
Geen nood, we zijn met 2, dat betekent dus 2 kredietkaarten. Ook de 2de kan de kamer niet vrijkopen. Cash lukt echter wel, zo gezegd zo gedaan. En zo start ons luxenleven in San Diego.

Eens op de kamer rekenen we alle kasticketjes samen, waarna we zaten te trillen op ons bed. Niet van het verschot van de uitgaven, maar bleek dat we een kleine aardbeving meemaakten.
We reppen ons uit het hotel op zoek naar voedsel. Geen Mc donalds of soortgelijk te zien. En de meeste dingen zijn al gesloten, het is immers al 10uur geweest!
We vinden toch nog een klein fastfood achtig restaurantje waar ze ons macaroni met kaas willen serveren. De ober draagt een tshirtje van "Top Gun". Bleek dat enkele scènes uit de film hier in dit cafétje opgenomen zijn.
Met een kleine vrijwillige omweg raken we terug in het hotel.

Op naar dag 25 waar we een shoppingcenter met dezelfde grootte als onze provincie Limburg verkennen. Hierna wordt het terug tijd om de honger te laven en de dorst te spijzen.. Ofzo. Gelukkkig hebben we een gratis kaart van de stad bemachtigd bij de toeristische dienst. Wanneer we deze raadplegen lijkt hij getekend te zijn door een kleuter dus negeren we die en vertrouwen we op onze eigen navigatiekunde. Ja, dat risico durven we nemen! Dit had als resultaat dat we niet enkel de weg kwijt waren, maar ook elkaar. Uiteindelijk op de hotelkamer mekaar teruggevonden, nog wat voedzaam spul naar binnen gewerkt en dat was dan dag 25.

Dag 26 was de dag waarop Shamu z'n jarenlange geduld beloond werd: wij gingen hem eindelijk bezoeken. En hoe content was hij wel niet, daar in Seaworld San Diego: hij sprong, maakte salto's met z'n kameraden, wuifde, ... Een ware show! Nadien zijn we hem (of één van z'n vrienden, wie zal het zeggen) nog eens gaan bekijken in z'n overgrote badkuip. De rest van Seaworld mocht ons ook niet ontbreken dus zijn we maar gedag gaan zeggen aan de heren pinguins, vis, haai, flamingo, ... Als afsluiter van ons bezoek werd ons een heuse show voorgesteld met katten, honden, eenden, varkens en nog enkele andere huisdieren. Nadien nog snel een driedubbele burger met spek & kaas binnenspelen, gevolgd door de nodige liters frisdrank. Gezien we niet weten wat San Diego ons nog te bieden heeft, besloten we de GPS uit te zetten en wat rond te rijden.
Degenen die het al lezen van Dag 1 zullen weten dat dit niet anders kan dan fout lopen en deze keer was geen uitzondering. We besluiten om de "scenic route" te nemen die al snel eindigt op een doodlopend straatje dicht bij de zee. Wegenwerken!
We spurten weg en ons oog valt op een miniem bordje die zegt "library", of toch zoiets.. We herinneren ons dat de bibliotheek van San Diego enorm groot en vooral: gratis is. We volgen het bordje. Verkeersremmer na verkeersremmer, enorme helling en vreemdkijkende mensen doen ons vermoeden dat er alweer iets niet pluis is, maar wie weet wat??
Het bordje van daarnet herhaalt zich: "Laboratory A-D". Ah dat is er mis!
We verlaten het terrein, belanden onder andere op een wijkje met huizen voor studenten, gevolgd door de universiteit van San Diego. Enkele vreemde gezichten en lachbeurten later lijkt het alsof we het terrein eindelijk verlaten hebben.
Overmoedig (of lui) als we zijn, besluiten we de GPS te laten voor wat het is, want hey.. het is al een succesvolle dag geweest als het op navigeren aankomt, en zo terug naar het hotel te rijden. Dit ging verrassend goed, halen nog wat te eten en dumpen de auto bij de valet.

Dag 27:
De dag begint met tsjilpende vogels, kabbelend water, rustige wind en een lichte zonneschijn in de kamer. Wat in godsnaam is dit??
Iemand (we noemen geen namen) vond het voor het slapengaan nodig om de overgrote wekker eens te inspecteren. Het knopje "Natural Sounds" deed z'n werk blijkbaar overgoed, maar van een volumeknop of nog beter: STOP-knop, was er geen sprake.. De geluiden van de jungle hebben ons dus de hele nacht vergezeld.
Klaarmaken voor de aankomende dag, waar we al richting LA zullen sjeezen, onderbroken door pitstops op de USS Miday en het winkelen.
Dingen die we wegens praktische redenen (cabrio) niet konden kopen, zouden nu hun intrede maken.
ATM opzoeken en van winkel naar winkel rijden dus.
Ver uit san Diego raken we dus niet.

Morgen beter :)

Aan onze Chauffeurs:Uur van aankomst = 22.45

	Inbound - Saturday 19 June 2010
	21:20 19 Jun 15:30 20 Jun Los Angeles Heathrow (London) BA0268 British Airways World Traveller 20:40 20 Jun 22:45 20 Jun Heathrow (London) Brussels BA0404 British Airways Euro Traveller

Dag 23: Monument Valley.

Weer ontwaken we in een dag veel te dicht bij de terugtocht naar huis. We zoeken onze spullen bij elkaar, pakken alles strategisch in in de wagen en vertrekken richting de 'prachtige' staat Utah, op weg naar Monument valley.
Een veel te lange rit voor veel te weinig zo blijkt.
Dat er bergen stonden wisten we natuurlijk wel, maar dat er echt zo weinig te zien was en dat je er eigenlijk niet al te dicht bij kan (of stonden we weer verkeerd?) dat hadden we dan weer niet verwacht.
Het weer zit vandaag ook weer niet mee. Regenwolken die ons proberen te pesten, koud naar onze nieuwe normen, en dan jawel de echte regenbui!
Snel een paar foto's maken en weer doorrijden naar de volgende (en voorlaatste?) bestemming.
San Diego dus.
Het belooft een lange rit te worden, een goede 9uur rijde. aangezien het al tegen6 uur loopt maken we deze rit niet in 1 maal.
Onderweg dus op zoek naar een steakhouse en een hotelletje.

Dit was dus een iets wat vergooide dag, hadden we dit maar op voorhand geweten.
Voor zij die het er graag inwrijven.. We weten oindertussen wel dat het er bena opzit en dat belgie niet zo goed is als hier.

Dag22 Grand Canyon:

De ene is dus half uitgeslapen de andere niet. Maar uitgeslapen of niet vertrekken zullen we.
Vandaag trekken we dus wel degelijk naar de Grand Canyon. De GPS bied ons veel mogelijkheden ivm Grand Canyon. Wat we weten is dat Hoover dam op de weg ligt, dus stellen we dat maar in, verder zien we wel.
Op Hoover dam houden we even halt, ee kleine fotopauze inlassen en de gps raadplegen ivm Grand Canyon.
Grand Canyon Skywalk klinkt aanlokkelijk dus stellen we dit in als onze nieuwe bestemming.
We spenderen weer 3uur in de wagen en arriveren op een kleine luchthaven van de Grand Canyon. Helikopters, vliegtuigen, bussen, allen zijn ze bereid ons de Grand Canyon te laten zien.
Een korte rondvlucht met de helikopter en een busrit naar Eagle point en de skywalk beroven ons van onze dollars.
Fotograferen is niet toegestaan op de skywalk, alle persoonlijke bezittingen moeten we dumpen in een kluisje, nog even door de metaaldetector, je ticket nog eens laten scannen en verderlopen.
Na een halve minuut wandelen een 2de controle van het ticket, vervolgens bescherming rond je schoenen en dan de laatste rechte lijn met een bocht naar rechts richting skywalk. Dit moet wel heel speciaal zijn als er zoveel voorzorgen worden genomen en er nogeens dubbele controle is.
Beiden vinden het wel eens fijn, maar niet zo indrukwekkend. een glazen vloer laat je recht in de Grand Canyon kijken maar dat is het dan.
Ondertussen zijn er ook regenwolken komen aanzetten, af een toe 2 minuten wat gedruppel en geen zonnig uitzicht over de Canyon.. helaas.

Opnieuw komt de bus aan, aangezien we het hier wel gezien hebben rijden we mee naar het volgende punt. Hier heb je een mooi zicht op de zonsondergang. Weer genieten van het mooie landschap dus om tegen kwart voor8 de laatste bus naar het ontmoetingspunt te nemen.
Het is kwart na 8 en nog steeds geen hotel, voedsel en maar een kwart tank benzine. Dat belooft weer.
De GPS geeft ons niet veel hoop, geen bekende hotels in de buurt, geen bekend voedsel in de buurt.
Instellen op een onbekend hotel dan maar, onderweg eens stoppen bij een nog onbekender tankstation, maar goed nieuws lacht ons toe.
Het blijkt nogal een grote stad te zijn. De GPS nogmaals nakijken en jawel, een lijst van hotels en fast food lacht ons toe.
In het eerste hotel hebben we onmiddellijk een kamer, en op nog geen halve mijl hebben we een Mc Donalds.
Weer een dag tot een goed einde gebracht dus.

Wordt vervolgd.

Dag 19+20+21 De terugkeer naar Las Vegas

Eens terug wakker kunnen we niet snel genoeg vertrekken uit dit oord.
Snel inpakken, de bevroren (jawel, als er iets werkt werkt het te goed blijkbaar) uit de ijskast. En rijden richting Vegas
Naarmate de rit vordert stijgt de temperatuur, onze drank raakt warm, wijzelf en de wagen krijgen dorst.
Stoppen dus om ons alle3 bij te tanken en de weg verder zetten.
Zonder problemen, te verdwalen, enig spectaculair verhaal dus komen we aan in Vegas.
De uitdaging hier is een hotel zoeken.
De prijzen zijn blijkbaar gestegen tegenover ons vorige verblijf. $250 per nacht. Dit is een beetje duur, dus we blijven verder zoeken.
Het blijft echter overal vrij duur, dus zoeken we onze toevlucht meer aan de rand. $60Per nacht, véél beter dus we boeken.
Nog een wandeling over de strip om de wagen te vinden.
In het hotel klinkt plots een alarm. Brandalarm? Het lawaai herhaalt zich enkele malen en een bandje vertelt ons om stand by te blijven.
Plotseling stopt het alarm en horen we er niets meer van. Slapen en wachten wat dag 20 ons brengen zal dus

Na een propere en geruste nachtrust ontwaken we in ons hotel in Vegas.
Héél langzaam aan maken we ons klaar om de strip overdag te gaan verkennen. Ver raken we echter niet, een arcade ruimte trekt onze aandacht.
Eens gaan kijken wat hier te beleven valt dus, spelletjes waar je eindeloos muntjes in kan gooien, ouderwetse arcadegames zoals space invaders tot de moderne racegames met bewegende capsules. Hier zijn we daadwerkelijk uren zoet.
Eens sluitingstijd is het donker buiten en dus tijd om de bars op te gaan zoeken. De eerste is gesloten, de 2de ook. Dus wandelen we maar tot we eentje vinden die open is.
Het geluk lacht ons wederom toe, vals gezang trekt onze aandacht en jawel een open lucht karaoke is nog steeds open, en dit tot 6uur in de ochtend.
Dan worden we naar goede gewoonte buiten gezet wegens sluitingstijd.
Aangezien het vroeg en licht is zal de mc donalds dus wel open zijn. Helaas voor ons kunnen we enkel een ontbijt nemen, voor de een al smakelijker dan voor de ander.
Hierna al slenterend richting hotel om daar het dagleven in vegas te missen.

Tegen 4uur zijn we toch uit het hotel, we wagen een 2de poging om de strip te verkennen. De 2de keer is dus een groter succes.
Waarschijnlijk omdat we honger hebben want we raken tot in het Hard Rock Café waar we een heerlijke maaltijd achter de kiezen slagen.
Na onze maaltijd is het tijd om wat geld uit te geven. We beginnen in de HRC shop, aangezien het ene zakje al zwaarder is dan het andere slenteren we winkels binnen richting hotel.
Van bekende winkels zoals M&m's, coca cola tot de kleine souvenir winkeltjes. Hier en daar wordt eens geld uitgegeven. In andere winkels kijken we meer naar de dingen en vragen ons af hoe mensen hun geld hieraan kunnen uitgeven.
Eens aan het hotel leggen we alles al dan niet netjes op de kamer en gaan richting bar/casino. We verliezen nog een paar dollars en geven het op.
Dan maar drinken zonder te spelen.
Rond 4 uur geeft de ene het op, tegen 10uur wil de andere het opgeven maar is het tijd om door te gaan. Pech gehad dus.

Wordt vervolgd

Dag18 Salt Lake City.

Terug naar Utah.. Uhoh!
Onderweg naar Mesa Verde zagen we het bordje Salt Lake staan. Dit klonk bekend dus hier gaan we eens een kijkje nemen.
Het blijkt toch niet zo bekend als we dachten. Niet te doen in deze stad, maar wel een bordje 'beer' zien staan, dus toch maar de nacht doorbrengen hier.
Het bord van het scenic motel verwelkomt ons. Een kamer boeken en deze eens bekijken.
Oei een flop. Het begint met het openkrijgen van de deur, deze klemt nogal, een stamp ertegen en ze raakt wel open.
Volgende probleem is de geur in de kamer, deze is nogal onaangenaam. Snel een raam openzetten dus.
Makkelijker gezegd dan gedaan. Het ene raam raakt met veel moeite open, het andere komt schuin te zitten in zijn kader.
Na wat reparatie en afbreekfouten lukt het ons om alle ramen open te zetten.
Eens kijken in de schuiven van de kamer, wat echter geen al te best idee leek te zijn, daar de schuif bijna instort. Snel terugsteken dus.
We vullen de ijskast en gaan richting bordje 'beer'.
Dit bleek een restaurant te zijn, aangezien we geen honger hebben laten we ons doorverwijzen naar een bar in de stad.
Hier spenderen we de rest van de avond tot ze het licht zowat overal beginnen uit te doen (subtiele hint?)
Dan maar terugkeren naar ons luxe-oord en slapen.

Wordt vervolgd...