Dag 3 en 4 Pretparken en hoe Belgie er niets van bakt...

De comedy avond was.. komedisch. De Amerikanen lachen graag met zichzelf en hun eigen overheid, de gelijkenis met Belgen is groot. Met de nodige Budweisers en gratis rum + tequila brak dag 3 al snel aan. Dit zou de dag worden waar we eens een kijkje achter de schermen gaan nemen bij Universal Studios, maker van toppers zoals Iron Man, Jurassic Park, Shrek, Terminator, Waterworld.. Je snapt het wel. We nemen eens tijd om de mensen in het hostel te leren kennen. Australiërs blijken voor Amerika te zijn wat Nederlanders voor Europa zijn: waar je ook gaat, je komt er altijd wel één tegen.
Naast deze vriendelijke mensen leren we nog een Zwitser, Duitse en Pool kennen. De uren gaan voorbij en mensen gaan slapen. De volgende morgen, na een wat minder goede nacht, ontwaakt Sven rond 7u en vindt Kevin nergens terug. Vreemd gezien hij als een blok slaapt en onmogelijk op dit uur wakker kan zijn.
Als hij in het hostel is, kan hij maar op 2 plaatsen zijn: de bar of het koffieapparaat. Het is het koffieapparaat. Daar zit Kevin samen met een Israëlische en een Paraguayaan/Paraguayees/Paraguaïer (???). Geen van de drie heeft die nacht een oog dicht gedaan.

Goed geslapen of niet, wakker gebleven of niet, Universal Studios: here we come!
Ernaartoe rijden blijkt simpel: volg de US101 naar het noorden en je komt er op uit. Het vinden van de overgrote parking daarentegen is een hel. Na een paar keer rond de ingang te hebben gereden viel ons uiteindelijk de gigantische brug op waar "Welcome to UNIVERSAL CITY" staat. Zou dit een hint zijn? Al snel zien we een vriendelijke heer staan met een fluovestje. Hij wijst ons de parking aan en na enig strategisch overleg besluiten we op verdiep 2 te parkeren.

Later zou blijken dat we beter onthouden hadden op welk tusenverdiep we stonden, want nog geen half uur later waren we al op zoek naar onze bolide in deze massieve garage: we waren onze camera's vergeten en in een pretpark als Universal moet je dit gewoon mee hebben.
We komen uit de parkeergarage en wandelen recht Universal City binnen. Dit is gewoon groot. In België zou hier al een volledige gemeenteraad + bijhorende gemeentewerkers nodig zijn. En we zijn nog niet in het pretpark zelf... Tijd om hier werk van te maken!

Aan de ingang van het pretpark ligt een grote rode loper en het valt ons op dat er bewakingsagenten staan. We negeren dit feit en gaan als ware filmsterren richting loketje waar we besluiten om een "Front in line" pas te kopen. Dit kost iets meer dan een gewoon ticket, maar je mag wel iedereen voorsteken in de wachtrijen. Dat niet alleen, maar we hebben onze eigen ingang en mogen in bepaalde restaurants zoveel eten als we willen en kunnen. Achteraf bekeken zouden we dit direct terug doen. We nemen 4 lange roltrappen naar beneden, richting filmstudio's en begeven ons richting Jurassic Park attractie. We testen onze Front in line pass en gaan de ster-ingang in. De attractie is kapot. Dan maar in de Mummy attractie er recht over. Mensen gaan de gewone ingang in, wij niet. Dit kunnen we snel gewoon worden.. We zouden dit doorheen de dag nog veel doen, en zo vermijden dat we uren mogen wachten voor 1 ritje.
De Universal Studio Tour alleen al is een reden om dit park te komen bezoeken. De crash site van "War of the Worlds" is gewoon beangstigend realistisch. Alle 4 de wagons van het treintje werden plots muisstil..


Het hoogtepunt voor Sven was toen hij aangevallen werd door de haai uit "Jaws". Sorry aan de ouders van Sven, maar door dat moment werd z'n leven ingekort met minstens 5 jaar.
We zien hoe mensen de set voor Pirates of the Carribbean in elkaar steken waarvan de opnames binnenkort beginnen.

Na de tour begeven we ons naar de Waterworld live show. Hierin doen echte Hollywood acteurs aan mee, met als voorbeeld die blonde moeder uit Heroes waarvan Kevin de naam vergeten is en Sven hem gewoon nooit geweten heeft. Deze show is gewoon goed. Vuurwerk, jetski's, boten, vliegtuigen, special effects, .. Alles uit een Hollywood film zit hier in verwerkt en het publiek wordt er in betrokken, schitterend!
Na de show mag het publiek het theater verlaten en mogen de VIP mensen achterblijven voor een uitleg over hoe het gaat achter de schermen. Deze uitleg gebeurt door de 2 hoofdrolspelers en één van de stuntmannen. Tof om eens te horen!
We bekijken nog een 3D voorstelling van Terminator² die qua niveau zeker niet moet onderdoen voor de rest die we zagen.

Zoals echte kleine kinderen zich horen te gedragen, lopen we richting waterpistolen om elkaar te proberen nat te spuiten, het is toch warm genoeg. Teleurstelling: ze raken zover niet, tenzij er net een windje opsteekt. Gezien Sven tegenwind stond, delft hij het onderspit en verlaat de plek met een nat tshirt.
We begeven ons richting uitgang en slenteren nog wat in Universal City waar we wat kleine aankopen doen en zoeken daarna de auto op.

Eten laten we even in het midden, want in Universal werd nog een pizza en een hamburger naar binnen gewerkt.
We herinneren ons dat we ons ingeschreven hebben voor de kroegentocht met een limousine. We besluiten om gewoon niet mee te gaan en te gaan slapen. Tegen dat we aan de kamer waren, was dit plan al overboord gegooid en maakten we ons klaar om in de limo te springen.
Gratis champagne en nog een ander sterk spul met.. je raadt het nooit.. aardbeiensmaak. Bar 1 passeert, sommige mensen proberen de mechanische rodeo-stier en hop, terug de limo in naar het volgende. We komen aan bij een openlucht nachtclub en blijven hier voor de rest van de avond.
De drank is relatief goedkoop en de tequila's gaan vlot binnen.
De uren vliegen nogmaals voorbij en team Sven en Kevin raakt elkaar kwijt. Beiden zijn ongeveer tegelijk naar huis gegaan, maar slechts 1 komt aan, vreemd.

Sven was meegegaan met de Zwitser (die gelukkig de weg wist) naar het hostel, Kevin met een Australische (die de weg niet wist). Een wilde taxirit later arriveert Kevin in het hostel. Tijd voor het duo om wat welverdiende nachtrust op te doen.

om 9u wordt het startschot gegeven aan een volgende activiteit: Six Flags Magic Mountan. Het pretpark met de hoogste, snelste, wildste achtbanen ter wereld. De alarmen jodelen ons vrolijk wakker, kondigen de schitterende dag in wording aan. Het hele hostel geniet van deze melodiën, tot ze de kop ingedrukt worden door de personen die wakker moesten worden. Alarms volledig uitzetten, nog eens draaien en de schitterende dag kon nog even wachten.
11u30: Kevin wordt wakker en vraagt aan wat een nieuwe kamergenoot bleek te zijn hoe laat het is. Sven werd in een redelijk snel tempo wakkergemaakt en we richten onze aandacht op de kamergenoot. Hij bleek in die korte periode gekweekt te hebben, want plots stonden er 4 mensen uit singapore voor ons. Wat zien ze er identiek uit!
We maken ons klaar en zetten koers naar Magic Mountain. Al van ver zien we een hoge toren staan. Wanneer de heuvels overgaan in vlakte zien we de achtbanen die qua hoogte niet onderdoen voor de toren. We nemen afscheid van onze rode bolide en zoeken de ingang op.
Hadden we niet beter de shuttle trein genomen naar het park? Want na 10minuten wandelen waren we nog steeds niet bij de ingang... Het valt ons op dat de weg naar de parking 3 rijvakken heeft in beide richtingen. Kijk! Dit baantje van een pretpark heeft de breedte van onze E40! Het verkeer verloopt hier wel vlotter.





Enkele revolutionaire attracties wachten ons op: achtbanen waarvan de zetels 360° verticaal kunnen draaien, audio in de karretjes, speciale effecten door middel van water en vuur, achtbanen waarin je moet rechtstaan, waar je ligt, hangt ... dit is al even spectaculair als Hollywood.
Er was zelfs 1 achtbaan die er BIJNA in geslaagd is om Kevin te laten flauwvallen. Alles werd zwart voor de ogen vanwege de hoge G-krachten. Als er nog tijd was om deze nogmaals te doen, hadden we het gedaan, maar het was kwart voor 6, bijna sluitingstijd.
Voor degenen die de achtbaan willen zien: op youtube zoeken naar "six flags magic mountain goliath".
Van op de Goliath zagen we de beroemde witte houten achtbaan uit Step by Step. We willen die wel nog eens doen, want de andere houten achtbaan is eentje waar de weerwolf uit six flags belgie veel kan van leren!
We vinden de ingang van die achtbaan maar nergens, jammer :(
Plots ziet Kevin een glijbaan waar je op zo'n rubber bootje moet zitten en dan recht naar beneden glijdt. Mensen hebben altijd de neiging om hier om ter eerst beneden te zijn. Ook wij plannen om als eerste beneden te zijn zodat we voor de rest van de dag de ander een slak kunnen noemen.
Dat was buiten de attractie gerekend: er was maar 1 baan beschikbaar dus moesten we samen op een bootje. Met 2 grote gasten in 1 zo'n klein minirubberding was niet de simpelste taak van de dag, maar kom, het is gelukt. We worden verteld ons af te duwen dus doen we dat zo hard mogelijk.
We vertrekken en al direct komen we in een buis die een scherpe bocht blijkt te maken. Wat is dit? Bocht na bocht komt er aan en het bootje lijkt te bezwijken onder ons gewicht. Dit is zonder twijfel de meest enge attractie van de dag. Water vliegt ons bootje binnen, na elke bocht komt het water dat wij bruut uit de kant duwden al even bruut terug in de vorm van een golf. Resultaat: kletsnat.
Geniaal idee van Kevin om deze attractie te doen! Plezierig ding zegt hij! We waren er beter vanaf gebleven. Maar dan weer: de bochten en buizen zaten netjes weggestopt in een overdekt ding en niemand had gezien dat deze zelfs aanwezig waren.

We beseffen dat we al 24u niet meer gegeten hebben.. foei! Tijd om de magen terug wat content te stellen. Sven stelt voor om een steak house op te zoeken om eens zo'n echte Amerikaanse steak te eten. We laten ons nog een uur drogen en kiezen op goed geluk een steakhouse uit, maar dat bleek nogal een fastfood ding te zijn. Ander steakhouse zoeken dus. "Outback Grill" is dichtbij, we rijden erheen. Een vriendelijke dame begeleidt ons naar onze tafel en een al even vriendelijke dame komt ons bestellen. In vergelijking met deze mensen moeten de obers in België de betekenis van vriendelijk nog leren :o
Een beetje bang voor wat er op ons bord komt, bestellen we beiden het kleinste. Sven een 10oz steak en Kevin de Baby ribs.
De steak is een lap waar een slager in België trots op zou zijn en de baby ribs zijn een stuk groter dan de normale ribben in België. In McDonalds en andere fastfoodketens waren de dranken ook halve liters, liters en groter, maar zelfs hier in dit steakhouse kennen ze niets kleiner dan een liter. Gezien Kevin de Mustang onder controle houdt, is hij verstandig en drinkt een liter cola (verstandig he!). We laten de verdiende fooi na bij de serveerster en verlaten het ding. Het is donker! Dat wil zeggen: de eerste keer dat we met de lichten aan kunnen rijden. Waar zaten die ook alweer??

Na de oprit van de snelweg te missen rijden we op een baan ernaast die vroeger de snelweg was. Redelijk eng om zo aan 65mph (een 108km/u) te rijden over heuvels en zonder straatverlichting. Eenmaal in het hostel gewoon in bed gekropen gezien er totaal geen energie meer over was na deze dag.

Wordt vervolgd...