Dag 2: Amerika in 20min of minder.

7uur, ontwaken opfrissen en uitchecken na een goede nachtrust in een éénpersoonsbed wat men in Belgie zou aanzien als een dubbel bed.
Stilaan klaarmaken om de eerste echte dag in Amerika door te brengen.
We checken uit, vragen nog wat info over het verkrijgen van een GPS en worden door de dame van de balie doorverwezen naar "target" een winkel waar je echt alles kan vinden.
Van vuilzakken tot meubels.
Natuurlijk op weg hierheen ook weer verkeerd gereden, daar stonden we dan op de parking van het casino/racetrack met een plastic zak onder de wagen klevend.
Deze was even voordien op een minder strategische wijze ontweken
Met veel geluk de winkel toch gevonden, en de aankoop van onze GPS was een feit, gedaan met verloren rijden.. tijd voor Malibu beach!!


GPS installeren, op goed geluk een locatie in Malibu ingeven en natuurlijk veel te ver rijden, het strand voorbij. Als we 1 dollar zouden krijgen per keer de GPS "recalculating" (nederlands: herberkenen) zegt, zou de GPS zichzelf al 1/4 terugbetaald hebben.
Na wat zoekwerk, dan toch uitgekomen op Malibu beach. Het vooruitzicht was goed, zonnig, veel surfers in de omgeving en een aangename drukte langs de weg.
Eens aangekomen was de teleurstelling echter een feit, bewolking en sterke koude wind wachtten ons op, optimistisch als we zijn stonden we daar in onze t-shirt te bibberen.
Snel wat fotos maken van de overigens luie en klungelende surfers en trug naar de warme wagen.
Het mag gezegd zijn: in de films ziet Malibu er beter uit.

Op goed geluk een groen punt in de GPS aangeduid en weg waren we.
Een rit met mooie landschappen later kwamen we aan op onze bestemming, een parkje niet groter dan een voetbalbveld met hoogstens 2 schommels en een glijbaan, weeral geen groot succes dus.

Deels uit frustratie wat uitgezoomd op de GPS en de grootste groene vlek gezocht en als volgende bestemming ingegeven. Dit kon gewoon niet fout lopen, toch? Inderdaad! Eens aangekomen zag het er veelbelovend uit. Een mooie grote groen vlakte, bomen en mensen met een picknick.

Trots op onszelf en vol goede moed reden we het park in op zoek naar het mooiste en hoogste punt in dit park om wat foto's te nemen.
Al snel merkten we dat er iets fout zat, en jawel... wat op het eerste zicht een stadspark leek bleek, was uiteindelijk een uitgestrekte begraafplaats.

Nogmaals een groot succes van Team Kevin en Sven.

Op dit punt was Kevin het beu van de verkeerde punten uit te zoeken en moest hij absoluut absoluut de controle van de wilde pony overnemen.
Geen ontkomen aan en weg waren we naar de volgende groene vlek op de kaart.
Door 3 maal de rechte afslag te missen uiteindelijk aangekomen bij een klein winkelcentrum.
Stoere jongens als we zijn even de stoere Mustang aan de kant gezet en een kleine winkelpauze ingelast waarna we koers zetten naar onze oorspronkelijke bestemming: de volgende groene vlek op de GPS.
Wat haarspeldbochten (en veel verwondering over de rijstijl van de Amerikaan) was de groene vlek in zicht!

Dit moest en zou een schitterend park worden, want het bord "Topanga State Park 400 yards right" kondigde het grote park van Los Angeles aan!
Jammer maar helaas! We hebben de ingang nooit gevonden dus zijn we maar verder gereden.
We durfden het nietmeer aan een bestemming in te geven op de GPS dus zijn we maar door de locale bergpassen gereden.
Langzaamaan werd het tijd om door de rijden tot Hollywood en de hostel eens op te zoeken.

Waarschijnlijk verwacht je als lezer nu een tekst waarin staat dat we weer hopeloos verloren zijn gereden, maar we moeten je teleurstellen: Dankzij de stuurkunsten van Kevin zijn we zonder 1 maal verloren te rijden er geraakt! (Wat is een chauffeur zonder zijn co-piloot hé)
Parkeren, de meter voeren met het beetje kleingeld we tot hiertoe opgespaard hadden, en inchecken maar.
Kleine rondleiding in de hostel, bed opmaken en klaar om de blitse stad Hollywood te verkennen.

Helaas, weer een teleurstelling rijker, Hollywood boulevard (bekend van de walk of fame) bleek een redelijk onverzorgde straat te zijn.
Winkels die je in de achterbuurten van Antwerpen en Oostende zou terugvinden. Door onze lange autorit zijn we nogal vergeten een middagmaal te kopen, dus onze maag begon wat kwaad te worden, dus besloten we wat aandacht daaraan te besteden. Al van ver blonk het grote "M"-logo van McDonalds, dus zoals een moslim naar Mekka trekt, trokken wij richting M.
Een vriendelijke meneer wacht ons op aan de voordeur. Hij belooft ons 3$ korting als we voor 10$ aan coupons kopen om te verdoen in McDonalds. Op die manier kan hij z'n trein betalen om naar huis te gaan. Gezien hij zo opdringerig en smekend tegelijk die coupons probeerde kwijt te raken bij ons, vermoedden we dat die man zeer graag thuis wou geraken. Wat twijfelachtig en toch weigerachtig gaan we gewoon binnen en gokken we er op dat onze maaltijd geen 7$ zal kosten.
Het is direct aan ons: na een vriendelijke "Hi, welcome to McDonalds, how can I help you? :)" geven we onze bestelling door en halen we onze dollars uit. Daar kwam de man terug die met de trein naar huis wilde om ons toch maar die korting aan te bieden. De security-agent die aan de ingang stond bleek er niet echt iets tegen te doen, dus blijkbaar is hij toch legaal bezig, hebben we dan die arme man van z'n loon beroofd? Oeps..

Na de maaltijd en veel te grote beker soda terug richting hostel. Wat sukkelen met het cijferslot en richting lounge.
Hier nestelen we ons met bier en gratis shot tequila voor de rest van de avond en genieten nog van een comedy-show.

Wordt vervolgd...