Dag 13: Angels Landing.

Het is weeral gedaan met de uitslaappret, tegen 10uur springen we als echte helden uit ons bed.
Vandaag is immers de dag dat we onze conditie bewijzen tegenover iedereen en onszelf. We vullen onze zakken met water, laden onze cameras, binden een statief op de rug en begeven ons richting shuttle bus.
Na 2 minuten wachten arriveert de eerste bus, deze zal ons tot aan het park brengen. Daar nemen we een 2de shuttlebus tot aan de voet van het bergje.
Met toch wel een klein hartje beginnen we aan de klim. Een steil maar verhard padje blijkt adembenemender te zijn dan het uitzicht dat we tot hiertoe te zien kregen.
De zon brandt, maar na enige tijd lopen we in de schaduw van de berg, af en toe een fris briesje, ideaal mocht het niet zo steil zijn.
Een hele tijd later moeten we het verharde pad verlaten en een natuurlijk pad beklimmen, hier en daar hangen kettingen om je vast te houden. De een huppelt als een vrolijke berggeit naar de top, terwijl de ander al wat voorzichtiger z'n stappen zet.

Tegenliggers komen en komen, en de afgrond ligt gevaarlijk dichtbij.
Bordjes die waarschuwen dat een val dodelijk kan zijn, dat het pad vrij gevaarlijk is, en het pad dat soms net breed genoeg is voor 1 persoon komt niet hoopgevend over. Maar na een vermoeiende klim worden we toch beloond. Een prachtig uitzicht over de canyon. Een aangenaam warme zon en een 5tal rondhuppelende eekhoorns verwelkomen ons ongeveer 2.5uur na de start van onze wandeling.
Zitten en genieten dus. Vervolgens wat fotos maken en weer genieten van het uitzicht, al is het voor de ene wat verder van de rand dan voor de andere.

Na ongeveer een half uurtje beginnen we aan de afdaling, langzaam maar zeker raken we terug aan de verharde weg, onderweg ontmoeten we nog een antwerpenaar die het onverharde pad niet vertrouwde en dus halverwege bleef wachten op de rest van zijn groep, persoonlijk kan ik hem geen ongelijk geven.
Eens op de verharde weg zijn we het best wel beu, maar steile hellingen trainen onze beenspieren. het water raakt op en het einde is in zicht.
Nog even stoppen om een onintressante maar mooie hagedis euh.. salamander euh.. beest!! te fotograferen en dan de shuttle bus op, naar het restaurant, het hotel en ons zachte bed, Hoera voor onszelf.